لینک زیر رو که مشاهده می کنید

درون آن بسیاری از وب سایتهای

شخصی بسیاری از خواننده ها است

http://www.geocities.com/pejman_dj84/web.htm?200625

نظر یادتون نره   تا بعد

حس از دست دادن تو

حس از دست رفتنم بود

لحظه ی سوزش این زخم

سردی مرگ تو تنم بود

به یاد «ز» رویایی

این عکس با تمامی عشق پاکم تقدیم به یگانه امید زندگیم  «ز»  عزیز و دوست داشتنی ام

از وفای بی وفایان جانم به لب آمد

برم یار وفاداری بگیرم

اگر یار وفاداری نگیرم

سر قبر با وفایان بمیرم

پژمان دی جی

عشق تو چون برگی در دست طوفان

دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم که می میرم گفتی که می دانم

باور نمی کردم هرگز جدای را

آن آمدن با عشق این بی وفایی را

پژمان دی جی

دختري  كه در انتظار ماند و ...

منتظر نظر های خوب شما دوستان عزیز هستم

زندگی اشکی که خشک می شه لبخندی که محو می شه و یادی که در خاطره ها فراموش می شه

ولی به نظر من (پژمان دی جی) زندگی دو چیزه:

     مرگ آرزو

                     یا

                       آرزوی مرگ

اي عزيز رفته از دست! اي سفر كرده ي دل تنگ!

اي بت شيشه اي من اي اسير معبد سنگ

توي معبد دل من اومدي ساده نشستي

از من و سختي قلبم عاقبت تو هم شكستي

اگه ما هر دو شكستيم از شكست تو شكستيم

يه بغل عشق و نوازش با خودت برام آوردي

به منو ديوُنگي هام صادقانه دل سپردي

كاش از اول مي دونستن درد تو ، درد منم بود

لحظه اي كه مي شكستي لحظه اي شكستنم بود

روبروم آينه نبودي تو خود من شده بودي

نه يه معشوق نه يه همراز روح اين تن شده بودي

كاش از اول مي دونستم كه عذابه بي تو بودن

بي هياهو رفتن تو سفرِ روحمه از تن

كاش از اول مي دونستم ...

مي شه هيچ چي رو نديد فقط نگاه كرد

روزاي مقدس و خوبو فدا كرد

اما عشق فرياد يك درد عميقه

لبا ي عشقو نمي شه بي صدا كرد

غربت صداي گريه م درد بي تو بودنه

بي صدا شكستنم صداي شعراي منه

مثل خوشبختي تو دوري از من اما هميشه

طعم گريه هاي تو تلخي حرفاي منه

من مصيبتو با رفتنت شناختم

به جاي ترانه هام مرثيه ساختم

قصه هام غمنامه اي براي تو شد

هر كلام من فقط صداي تو شد

از منم به من نزديك تري اما هميشه

سردي دوري تو از تن من دور نمي شه

درد اين فاصله ها منو به فرياد مي كشه

توي خرمن سكوتم شعله هاي آتيشه

اگه از پنجرۀ چشماي من

 نمي رن جمع اگر باور نداري عشق نابم را

 كه عاشق از عيار افتاده در اين عصر عيار

 صداي عشق خوش تن نيست حافظ گفت

 اگر چه بر صدايش زخم ها زد تيغ تاتاري

 اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است

 دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است

 اكسير من نه اينكه مرا شكل تازه نيست

 من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است

 سر شارم از خيال ولي كفاف نيست

 در شكل من حقيقت يك ماجرا كم است

 تا اين غزل شبيه غزل هاي من شود

 چيزي شبيه عطر حضور شما كم است

 گاهي تا كنار خود احساس مي كنم

 اما چقدر دل خوشي خوابها كم است

 خون هر آن غزل كه نگفتم به پاي توست

 آيا هنوز آمدنت را بهار كم است

حال درماندگان کس داند

که به احوال خویش درماند

******

داغ و درد است همه نقش و نگار دل من

بنگر این نقشبه خون نشسته را ای نگار

 به کدام مذهب هستين               به کدام ملت هستسن

 که کشنده عاشقی را                 که تو عاشقم چرايی

 به طواف کعبه رفتم                     به حرم رَهَم ندادند

 که برون قلب چه کردی                که درون خانه هايي

 به غبار خانه رفتم                       همه پاک ناز ديدم

 چه به صعله رسيدم                   همه همه زاهده رياحی

 د ر قيد بودهام من                      که يکی زِ در در آمد

که دارا درای                               که تو هم از آن مایی

                                   مرا در دشت تنهایی رها کرد

دل من برات پر می زنه دلی که پر از بهونه است
واسه تو صدای قلب من هنوزم عاشقونه است
اگر بیای بهار میاد به خونمون دوباره
به یاد تو شبا میشن یه آسمون ستاره
می خونم تا بخونن همه دلهای عاشق
که تو با اون نگاهت منو کشتی «ز»
چی داری تو اون خنده هات تو اون دو چشم سبزت
که دلم اسیرت شده می خوام بمیرت برات

دل من برات پر می زنه دلی که پر از بهونه است
واسه تو صدای قلب من هنوزم عاشقونه است
اگر بیای باهار میاد به خونمون دوباره
به یاد تو شبا میشن یه آسمون ستاره
می خونم تا بخونن همه دلهای عاشق
که تو با اون نگاهت منو کشتی «ز»

پژمان

"سخت اشفته ای ز دیدارش

صبحدم با ستارگان سپید می رود، می رود، نگهدارش!"

من به بوی تو رفته از دنیا

بی خبر از فریب فرداها

روی مژگان نازکم می ریخت

چشمهای تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهای تو داغ

گیسویم در تنفس تو رها

می شکفتم ز عشق و می گفتم:

" هرکه دلداده شد به دلدارش ننشیند به قصد ازارش

برود چشم من به دنبالش، برود عشق من نگهدارش"

اه اکنون تو رفته ای و غروب ،سایه می گسترد به سینه راه

نرم نرمک خدای تیره غم،می نهد پا به معبد نگهم

می نویسد به روی هر دیوار،ایه هایی همه سیاه سیاه

" هرکه دلداده شد به دلدارش، ننشیند به قصد ازارش

برود چشم من به دنبالش،برود عشق من نگهدارش

آنکه دائم هوس سوختن ما

میکرد

کاش می آمد و از دور تماشا

میکرد

پژمان